Artikelen uit de media

Uit De Pers vrijdag 22 augustus

Frederieke Wieberdink

PEKING …

Het zijn heftige weken geweest voor de sporters en reporters van Station Beijing. Alle ambassadeurs leken af te stevenen op mooie prijzen en hun

reporters hadden zich al vele medailles rijk gerekend. Niets bleek minder waar. Om de één of andere reden wil het maar niet lukken hier in Beijing. De benen zijn slap, de spanning is te groot en erger nog; níemand weet hoe het komt. Nu ook onze Eppie van de rekstok is gekukeld, is het echt gedaan met de gemoedstoestand van alle reporters en crewleden van Station Beijing. Wéér ging het mis. Wéér vloeiden er tranen en wéér was dit wat we niet hadden verwacht. We mogen natuurlijk niet vergeten dat twee van onze ambassadeurs prachtige prestaties hebben geleverd. Edith heeft de bronzen medaille veroverd en Marleen is naar de gouden plak gezwommen. Maar ná het behalen van deze medailles heeft Marleen

op haar eigen races niet kunnen presteren, heeft Gijs zwaar teleurgesteld,

wilden de benen van Theo maar niet en is Epke voor het eerst van zijn leven

op het moment suprème van de rekstok gevallen. En niemand begrijpt het. Ik moet toegeven dat ook ik er onzeker van word. In ‘huize Station Beijing’ word ik bijna iedere dag geconfronteerd met drama’s en teleurstellingen, die niemand aan zag komen. Is het de druk van het moeten? Is het de druk van de omgeving? Als iedereen zegt dat je goud haalt, dan haal je het dan meestal juist niet? Maar ik denk dat de hockeydames wél goud gaan halen. Ze zijn fitter dan ooit, de corner loopt goed en er staat een hecht team. Bovendien is de

focus extreem goed. Ze zijn het Olympisch dorp niet uitgeweest en hebben

geen enkele andere sportwedstrijd gezien. Vrienden en familie werden op gepaste afstand gehouden en er is zelfs niet geshopt. Ik ga twee fantastische weken afsluiten samen met Naomi, de familie Van As en iedereen van Station Beijing. We gaan hossend door het Holland Heineken House en de champagne gaat lekker smaken. Ze gaan winnen, ik weet het zeker. Maar ik zeg het niet.

Column uit De Pers van woensdag 20 augustus

Alles is hier anders!
Ik heb hier zoveel nieuwe indrukken opgedaan. Ik zou graag álles willen vertellen, maar dat gaat niet. Ik kan het zelf amper bevatten, laat staan dat ik het in een column van 280 woorden kan omschrijven. Laat ik het hebben over de security post bij het hockeystadion. De eerste

keer dacht ik: in welk toneelstuk ben ik nu beland? Vanwaar al deze beveiliging?

Het is maar een ‘hukkie’ wedstrijd! Inmiddels ben ik eraan gewend en heb ik mijn eigen routine gevonden. Als ik aankom bij de security neem ik eerst nog een paar flinke slokken water voordat ik mijn flesje moet inleveren, want na de wandelolympiade heb ik meestal enorme dorst gekregen. Met wandelolympiade bedoel ik die vele kilometers die ik hier maak, omdat ik meestal al ver voor de eindbestemming uit de taxi word gezet. Ik spuit nog snel even wat deo op, want iedere wedstrijd brengt toch de nodige spanning met zich mee. Bovendien kan wat opfrissen na de beruchte taxirit geen kwaad, die vele bijna-doodervaringen gaan me niet in de koude kleren zitten. Na het opfrissen wordt ook dit moordwapen netjes door mij ingeleverd. Mijn toegangskaart wordt gescand en mijn tas gaat over de band. Ik word gefouilleerd alsof ik een voetbalhooligan ben of erger nog, een terrorist. Al deze beveiliging

voor nota bene een hockeywedstrijd, dat is toch niet te geloâven? Overigens is het dit wel allemaal waard, want de sfeer in het hockeystadion is echt fantastisch! Ook na de wedstrijd staat de beveiliging weer op scherp, wat het voor mij lastig maakt om mijn vriendin te bereiken. Als ik haar dan eindelijk te spreken krijg is het als vanouds; lachen, gieren, brullen. Over hockey praten we niet, hooguit een halve minuut. Mijn momentje met Naomi is ongeveer het enige wat hier hetzelfde is gebleven, verder is alles anders.

Column uit De Pers van donderdag 14 augustus

 

 

 

Altijd al een prinses!
Drie weken geleden was ik op de verjaardag van Naomi, waar ik in mijn rol als razende reporter kroop. Ik vroeg vrienden en familie het hemd van het lijf. ‘Naomi is lief en was vroeger een klimgeit.’ Aldus haar bovenbuurman die Naomi voor het eerst ontmoette toen

ze boven in een lantaarnpaal bungelde en bij hem naar binnen zwaaide. Maar er was nóg iets wat vaak naar voren kwam: ‘Naomi is een echte prinses, van jongs af aan al. Ze heeft een

sterke wil en houdt van mooie spulletjes.’ Dit verklaart een hoop, want sinds anderhalf

jaar speelt Naomi met een Princess. Je weet wel, dat keukenmerk dat ineens met een hippe hockeystick de markt op kwam. De stick vliegt als warme broodjes over de toonbank en

mag zich een succes noemen. Na het contracteren van Naomi van As en Teun de Nooijer zijn er nog eens acht internationals aan de Princess gegaan, dus het slaat aan!

De spelers hebben al een aantal officiele toernooien gespeeld met een Princess stick, toch was Peking er nog niet klaar voor. Princess werd niet als officieel sportmerk erkend en was dus op de Olympische Spelen niet welkom. Princess kwam met dé oplossing; een blanco stick. Nóg opvallender en van media-aandacht voorzien.

Twee dagen voor de aftrap van Peking kwam de Princess stick er tóch door. Het IOC heeft de stick als sportmerk erkend en er mag dus weer mee gebald worden. Maar de hockeyers waren allang in Peking, hadden hier niet meer op gerekend en zijn alleen van blanco sticks voorzien. Toch is er ééntje die wél een echte Princess stick heeft meegenomen en je raadt het al; het is Naomi van As. Want een échte prinses speelt met Princess!

Column van Frederieke over Naomi, in De Pers van 5 augustus

Talent is meer dan dat
Naomi is een wereldhockeyer. Ze heeft ‘zonder moeite’ de top gehaald. Ik bij lange na niet. Járen geleden was ik soms teleurgesteld. Ik vroeg me af hoe het was gelopen als ik niet op mijn 14e zwaar geblesseerd was geraakt. Ik droeg immers ook het naamplaatje talent bij me. Het is eigenlijk heel simpel, we zullen het nooit weten. Te meer omdat ik niet weet hoe dat talent zich bij mij ontwikkeld zou hebben. Talent is namelijk zeer beïnvloedbaar, je weet van te voren niet wat er op je pad komt en hoe je daar mee om zult gaan. Maar wat is talent eigenlijk?
Vroeger dacht ik dat Naomi veel talent had omdat ze hard kon rennen, de bal aan haar stick kleefde en ze ook nog eens het overzicht had. De laatste jaren ben ik me gaan realiseren dat haar talent veel meer is dan alleen dat. Ze heeft het talent om de juiste keuzes maken, ook als dat geen leuke keuzes zijn, zowel voor haar niet als voor een ander. Ze zet hockey met stip op 1 ten koste van alles en dát moet je maar kunnen.
Ze is extreem gedreven en competitief ingesteld. De wil om te winnen is groter dan wat dan ook. Of dat nou op de Olympische Spelen is in Peking of met een potje straathockey in Den Haag. Zo krijgt haar kleine nichtje Kim van 9 het zwaar te verduren. Naomi laat haar alle hoeken van de straat zien. Waar Kim genoegen moet nemen met één goaltje, legt haar grote nicht er bij haar een stuk of 10 in. En dat is Naomi, altijd de beste willen zijn. Onmisbaar, als je zo’n talent bent.
 

Uit De Pers van 1 augustus

Hoe de toekomst van beide dames eruit ziet? Van As is in ieder geval nog lang niet klaar met de balsport. ‘Ik wil de volgende Spelen zelfs nog meemaken. Daarnaast wil ik mijn studie Mondzorgkunde afmaken.’ Wieberdink is druk bezig om haar eigen bedrijf op te zetten. Een soort datingsite om ondernemers, ideeën en middelen bij elkaar te brengen. Maar eerst Peking. Van As: ‘Ik kan niet wachten tot de eerste wedstrijd. Dathet fluitje klinkt en de Olympische Spelen echt beginnen.’  Lees het hele artikel op www.depers.nl

 

Column van Frederieke over Naomi in De Pers van 31 juli 2008Hockey is niet gezellig!
Wij Nederlanders hebben veel respect voor onze topsporters en hun topprestaties. Tijdens de Olympische Spelen staan we als één blok achter oranje. Studio Sport draait overuren en de oranjekleding komt uit de kast. Wat zijn we trots op onze sporthelden! We begrijpen maar al te goed dat ze daar veel voor hebben gelaten, daar staan we als land volledig achter. Maar begrijpen we dit ook écht of hebben we stiekem toch vooroordelen over het leven van een topsporter?
Ik heb namelijk wel eens gehoord dat je geen leven hebt als je Naomi van As bent en zo hard moet trainen als zij. Je hebt tenslotte geen tijd voor vriendinnen, je kunt nooit eens een overdosis chocola of alcohol tot je nemen en je hockeyt al helemaal niet voor de gezelligheid. Als ik de drie misverstanden moet benoemen over het leven van Naomi van As, dan zijn dit toch wel de grootste. Er is namelijk niets van waar. Gezelligheid is haar driveveer, zonder gezelligheid geen prestatie. Ze heeft humor waar je geen genoeg van kunt krijgen en ze shopt zich een slag in de rondte. Ze heeft een vriendje aan de andere kant van Nederland dat ze met regelmaat ziet, vriendinnen die niet op de vingers van één hand te tellen zijn en óók nog tijd om te topsporten.
Oké, er zit een kern van waarheid in. Ze kan niet ieder feestje afstruinen, een groot sociaal netwerk onderhouden en voor het minste of geringste een fles champagne ontkurken. Gelukkig heeft ze daar geen enkele moeite mee. Want je begrijpt natuurlijk wel dat na al dat harde trainen en de totale onthouding, een feestje mét haar vrienden en de gouden plak om haar nek de champagne beter smaakt dan ooit.

PERSBERICHT

NS lanceert Station Beijing
Datum: 24 jul 2008
 
AMSTELVEEN – In het kader van de Olympische Spelen 2008 lanceert NS vandaag Station Beijing.

Station Beijing is een crossmediaal platform waarbij het olympisch nieuws verzorgd wordt door de familieleden en/of vrienden van de sporters. Als sponsor van NOC*NSF bericht NS de thuisblijvers door – vóór, tijdens en ná de spelen – familieleden en/of vrienden van zeven sporters in te zetten als reporter. Niet de topprestatie staat centraal, maar de mens achter de topsporter en de wereld rondom de sporters en de Olympische Spelen.

NS-ambassadeurs in Beijing
De volgende Nederlandse sporters treden op als NS-ambassadeur in Beijing: Marleen Veldhuis (zwemmen), Gijs Vermeulen (roeien), Theo Bos (baanwielrennen), Epke Zonderland (turnen), Edith Bosch (judo), Esther Vergeer (paralympisch: tennis), Naomi van As (hockey). De reporters volgen de ontwikkelingen van deze sporters – zowel in Nederland als in Peking – en doen daarover verslag via o.a. filmpjes, columns en weblogs. De verslagen zijn te zien, te lezen en te horen via www.stationbeijing.nl en via diverse media.